понедельник, 26 апреля 2010 г.
Люсьен Фрейд
Современный британский живописец австрийско-еврейского происхождения. Специализируется на портретной живописи и обнаженной натуре. Является одним из самых дорогих современных художников.
Родители - Эрнст Фрейд, архитектор и Люси Фрейд, в девичестве Браш.
Он внук психоаналитика Зигмунда Фрейда и брат политика и писателя Клемента Фрейда.
Фрейд и его семья переехали в Великобританию в 1933 году в связи с приходом к власти нацистов, в этом же году Фрейды получили британское гражданство.
Образование Люсьен получал в Central School of Art (Лондон), East Anglian School of Painting and Drawing (Dedham, Essex), Goldsmiths College (Лондон).
Первая персональная выставка художника в Lefevre Gallery состоялась в 1944 году. Летом 1946 года он путешествовал в Париж, а затем в Италию. С тех пор живет и работает в Лондоне.
Ранние работы Люсьена Фрейда часто относят к сюрреализму. С 1950 года начинает писать портреты и обнаженную натуру накладывая краску густыми слоями.
Рисует обычно людей из своего окружения — друзей, знакомых, родственников. В 1951 году его Interior at Paddington (Walker Art Gallery, Liverpool) выиграл приз на Festival of Britain, и с тех пор он заработал репутацию одного из лучших современных мастеров в области фигуративной живописи.
Фрейд сказал, что «рисует людей не как они есть, а какими они могли бы быть».
Его работа After Cezanne (1999-2000) необычной формы была куплена National Gallery of Australia за семь миллионов. В период с мая 2000 по декабрь 2001, Фрейд писал королеву Елизавету II (работа была раскритикована ведущими британскими изданиями).
Произведения Люсьена Фрейда выставлены в знаменитом семейном музее Wallace Collection (Лондон), — до него в этих залах ни один из современных художников еще не выставлялся.
Родители - Эрнст Фрейд, архитектор и Люси Фрейд, в девичестве Браш.
Он внук психоаналитика Зигмунда Фрейда и брат политика и писателя Клемента Фрейда.
Фрейд и его семья переехали в Великобританию в 1933 году в связи с приходом к власти нацистов, в этом же году Фрейды получили британское гражданство.
Образование Люсьен получал в Central School of Art (Лондон), East Anglian School of Painting and Drawing (Dedham, Essex), Goldsmiths College (Лондон).
Первая персональная выставка художника в Lefevre Gallery состоялась в 1944 году. Летом 1946 года он путешествовал в Париж, а затем в Италию. С тех пор живет и работает в Лондоне.
Ранние работы Люсьена Фрейда часто относят к сюрреализму. С 1950 года начинает писать портреты и обнаженную натуру накладывая краску густыми слоями.
Рисует обычно людей из своего окружения — друзей, знакомых, родственников. В 1951 году его Interior at Paddington (Walker Art Gallery, Liverpool) выиграл приз на Festival of Britain, и с тех пор он заработал репутацию одного из лучших современных мастеров в области фигуративной живописи.
Фрейд сказал, что «рисует людей не как они есть, а какими они могли бы быть».
Его работа After Cezanne (1999-2000) необычной формы была куплена National Gallery of Australia за семь миллионов. В период с мая 2000 по декабрь 2001, Фрейд писал королеву Елизавету II (работа была раскритикована ведущими британскими изданиями).
Произведения Люсьена Фрейда выставлены в знаменитом семейном музее Wallace Collection (Лондон), — до него в этих залах ни один из современных художников еще не выставлялся.
пятница, 9 апреля 2010 г.
Интервью с Гинсбургом
ГИНЗБУРГ
Это слово похоже на имя большого города. А еще оно напоминает название
океанского корабля. Или грандиозного дирижабля. Чувствуется масштаб.
Огромный был человек:
Он умер и с ним ушла эпоха. Ему было за девяносто, он родился до революции
и покрыл своей жизнью почти весь ХХ век, сам став частью его истории. Я
несколько раз беседовал с Виталием Лазаревичем и что-то по результатам этих
бесед публиковал. Но не все. А вот теперь решил собрать по крохам
неопубликованное, чтобы отдать дать памяти ХХ столетию и пережившему его
человеку.
Когда я последний раз позвонил Гинзбургу, он давно и трудно болел.
- Как самочувствие, Виталий Лазаревич?
- Какое может быть самочувствие в моем положении? Лежу, ни с кем не
встречаюсь.
- Ну, когда выздоровеете, мы с вами еще встретимся, - бросил я дежурную
ободряющую фразу, которую говорят всем больным.
- Я не выздоровлю. Мне 93 года. И мы уже не встретимся: Только в следующей
жизни, сказал бы я, если бы верил в бога. В этом смысле я завидую верующим:
им не так страшно умирать: Вообще, это черт знает, что такое! Человек живет
так мало! Ну, разве это дело - какая-то сотня лет! Голова еще прекрасно
соображает, сознание ясно, а тело уже никуда не годится, и надо умирать:
:Говорить с ним всегда было сплошное удовольствие. Академик относился к
таким людям, которых несет - они максимально облегчают интервьюерам жизнь,
рассказывая даже о том, о чем их не спрашивают, их речь движется затейливыми
тропками ассоциаций, словно лесная тропинка.
- Про меня еще с детства говорили, что я идиот с побочными ассоциациями.
2. - В первый раз я женился, когда мне был 21 год, мы вместе учились в
университете. Молодой, студенческий брак: А в 1945 году я приехал работать в
Горьковский университет и встретил там эту ссыльную:
:Первый брак Гинзбурга был относительно скоротечным - ну, конечно, по меркам
жизни самого патриарха отечественной науки: он прожил с первой женой 9 лет -
10% жизни. Судите сами, много это или мало: А потом пришла настоящая большая
любовь. Которая никого не пощадила: Гинзбург разрушил семью - развелся и
сразу женился. Его не могло остановить ничто. Ни то, что его новая женщина
- Нина Ермакова была врагом народа, ни наличие у Гинзбурга дочери от первого
брака. Впрочем, разрыв с дочерью Гинзбург переживал тяжело и даже полвека
спустя, рассказывая об этом, плакал. Детей бросать всегда больно : Но новая
любовь была еще больнее.
После войны Гинзбурга в составе команды ученых послали в Бразилию на
научную конференцию по астрономии. <Дальнобойных> самолетов тогда не было, и
ученые плыли в Южную Америку на корабле. Вот как рассказывал об этом один из
участников поездки: <Всю дорогу Гинзбург ныл, думая только о своей Нине, с которой оказался в первой разлуке. Тщетно я пытался вывести его из этого состояния, обращая внимание на неслыханные красоты тропиков. Так он ничего там и не увидел. А в каком ужасном состоянии он был позже в Москве, когда до него дошла весть, что старенький, безмерно перегруженный пароход, на котором Нина вместе с другими работягами пересекала ежедневно Волгу, в середине великой реки перевернулся - а это было в ноябре, по Волге шла шуга. Три страшных дня он считал её погибшей - как он пережил это, я не знаю. Погибло несколько сот человек. Спаслись считанные единицы - в числе их была Нина, переплывшая в самом широком месте ледяную Волгу - она была превосходной спортсменкой! Её тогда приютили и отогрели незнакомые люди. Нельзя даже представить, что испытал Виталий Лазаревич, увидев её как бы воскресшей.>
среда, 10 июня 2009 г.
ნატო და საქართველო
ილია ჭავჭავაძის სახელმჭიფო უნივერსიტეტის, მეცნიერებათა და ხელოვნების ფაკულტეტი
რეფერატი თემაზე:ნატო და საქართველო
მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ, დასავლეთ ევროპული და მათი ჩრდილოატლანტიკური მოკავშირეები განგაშით ადევნებდნენ თვალ-ყურს საბჭოთა კავშირის ექსპანსიურ პოლიტიკას.დასავლეთ ევროპის ქვეყნებმა შეასრულეს ომის შემდგომი ნაკისრი ვალდებულებები სამხედრო სამხედრო ძალების შემცირებასა და სამხედრო ძალების დემობილიზაციასთან დაკავშირებით.თავის მხრივ საბჭოთა ხელმძღვანელობა არ ჩქარობდა ამ ვალდებულებების შესრულებას და ინარჩუნებდა ევროპის კონტინენტზე სამხედრო ძალების სრულ შემადგენლობას.საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის პოლიტიკურ-იდეოლოგიური მიზნების გათვალისწინებით აშკარა ხდებოდა, რომ გაეროს წესდებისა და საერთაშორისო შეთანხმებების დაცვის მოწოდება არ იყო დამოუკიდებელი სახელმწიფოებებისათვის ეროვნული სუვერენიტეტისა და უსაფრთხოების გარანტი.
1947-1949 წლებში დრამატული პოლიტიკური მოვლენების შემდეგ საერთაშორისო პოლიტიკური ვითარება მკვეთრად დაიძაბა.კომუნისტური რეჟიმის პირდაპირი აგრესიის წინაშე აღმოჩნდა საბარძნეთი, ნორვეგია და თურქეთი.მოგვიანებით 1948 წლის ივნისში, განხორციელდა სახელმწიფო გადატრიალება ჩეხოსლოვაკიაში,ამას დაემატა საერთაშორისო ხელშეკრულების დარღვევით ბერლინის უკანონო ბლოკადა.ცხადი იყო რომ იმ დროისათვის ევროპის შედარებით დასუსტებული სახელმწიფოები დამოუკიდებლად ვერ შეძლებდნენ საბჭოთა კავშირის აგრესიისაგან თავის დაცვას.სწორედ ამ ფაქტორის გათვალისწინებით, 1948 წლის მარტში დასავლეთ ევროპის ხუთეულმა:ბელგიამ, დიდმა ბრიტანეთმა, ლუქსენბურგმა,ნიდერლანდებმა და საფრანგეთმა ხელი მოაწერეს ''ბრიუსელის პაქტს''.ეს კავშირი მიზნად ისახავდა თავდაცვის საერთო სისტემის შექმნას და ერთმანეთთან მჭიდრო თანამშრომლობას,რომელიც წინ აღუდგებოდა საბჭოთა კავშირის იდეოლოგიურ,პოლიტიკურ და სამხედრო ექსპანსიას. ''ბრიუსელის პაქტი'' დასავლეთ ევროპის საერთო უსაფრთხოების სისტემის შექმნის წინაპირობად იქცა და მან 1949 წელს საფუძველი ჩაუყარა ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის (ნატო) შექმნას. ''ბრიუსელის პაქტის'' ქვეყნები მოლაპარაკებებს აწარმოებდნენ აშშ-სა და კანადასთან, დანიასთან, ისლანდიასთან, იტალიასთან, ნორვეგიასთან და პორტუგალიასთან ერთიან თავდაცვის სისტემაში მიერთებასთან დაკავშირებით.მოლაპარაკებებეი 1949 წლის 4 აპრილს, ვაშინგტონის ხელშეკრულების (ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულება) ხელმოწერით დასრულდა. ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაცია (ნატო) არის სამთავრობოთა შორისი სამხედრო-პოლიტიკური კავშირი, რომელიც აერთიანებს დამოუკიდებელ სახელმწიფოებს.ნატოს წევრებს ამოძრავებთ ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ამოცანების შესრულება. ნატო ჩრდილოეთ ამერიკისა და ევროპის ქვეყნების გაერთიანებაა, სადაც მიმდინარეობს კონსულტაციები უსაფრთხოების საკითხებსა და ერთობლივ მოქმედებებზე, რომლებიც მიმართულია საერთო მიზნის მისაღწევად.ნატოს არ გააჩნია საკუთარი შეიარაღებული ძალები. ყოველი წევრი ქვეყანა საჭიროების შემთხვეაში გამოჰყოფს განსაზღვრული რაოდენობის შეიარაღებულ ძალებს კონკრეტულ სიტუაცეიბში (მაგ.: კონფლიქტური ვითარება, მშვიდობის უზრუნველყოფა, საგანგებო სიტუაცია და სხვ.) მონაწილეობის მისაღებად.საქართველომ ევრო ატლანტიკურ ორგანიცაიაში გაწევრიანების სურვილი პირველად პრაღის სამიტზე გამოთქვა. 2006 წლიდან ნატომ დაიწყო ინტენსიური დიალოგი საქართველოსთან რაც მოიცავს პოლიტიკური, სამხედრო,ფინანსური და უსაფრთხოების საკითხების ფართო სპექრტს, რომელიც დაკავშირებულია ქვეყნის მისწრაფებებთან წევრობისაკენ.საქართველო ყოველ ღონეს ხმარობს რათა მისი გარჯა უშედეგო არ აღმოჩნდეს. ამ თვალთაზრისით, ქვეყანამ სხვადასხვა პერიოდში გადადგა გარკვეული ნაბიჯები, კერძოდ: 1999 წელს საქართველომ სტამბოლის სამიტზე მიაღწია პრინციპულ შენთანხმებას საქართველოდან რუსეთის ბაზების გაყვბანის შესახებ.
1999 წელს ასევე სტამბოლში მოეწერა ხელი მემორანდუმს ,, კასპიის ზღვის აუზიდან აღმოსავლეთ-დასავლეთის დერეფნის მშენებლობის შესახებ" . 1999 წელს საქართველო გახდა ევროსაბჯოს წევრი. 2000 წელს მიღებულ იქნა სტრატეგიული დოკუმენტი საგარეო და უსაფრთხოების პოლიტიკის შესახებ".საქართველო და მსოფლიო:,,მომავლის ხედვა და სტრატეგია",რომელშიც აღინიშნა,რომ საქართველო მხარს უჭერს ტრანსატლანტიკური კავშირის შენარჩუნება-განმტკიცებას,რაც ევროპის უსაფრთხოების და სტაბილურობის უზრუნველყოფის ერთ-ერთი ძირითადი ელემენტია.
ეხლა კი მოკლედ მიმოვიხილოთ ნატოსა და საქართველოს ურთიერთობა 2000 წლიდან დღემდე. 2000 წელს გენერალური მდივანი ესტუმრა ქვეყანას და გამართა შეხვედრები.შემდგომ ეწვია 2003 წლის 14 მაისს და ხაზი გაუსვა საქართველო-ნატოს თანამშრომლობის მნიშვნელობას და კავკასიის როლს ევრაზიის სტაბილურობის უზრუნვეყოფის პროცესში. 2001 წლის ზაფხულში საქართველო ნატოს ყველაზე ფართომაშტაბიან წვრთნაში იღებს მონაწილეობას და მასპინძლობს კიდეც ამ წვრთნას.
2003 წელს უფრო გაღმავდა თანამშრომლობა და საქართველომ 119-წვრთნაში მიიღო მონაწილეობა. 2004 წლის 7 აპრილს ბრიუსელში გაიმართა საქართველო-ნატოს მაღალი დონის წარმომადგენელთა შეხვედრა ფორმატით ,,26+1" .(ეს ფორმატი გულისხმობს შეხვედრას, ალიანსის 26 წევრ ქვეყანასა და საქართველო შორის).
2004 წლის აგვისტოში, ნატოში ოფიციალურად გაიგზავნა საქართველოს ,,ინდივიდუალური პარტნიორობის სამოქმედო გეგმა" (IPAP ) და 2004 წლის 29 ოქტომბერს ალიანსის უმაღლესმა ორგანომ, ჩრდილოატლანტიკურმა საბჭომ ( NAC) დაამტკიცა IPAP , რაც ნიშნავდა საქართველოს გადასვლას ევროატლანტიკური ინტეგრაციის ახალ ეტაპზე. ამის შემდგომ ნატო-საქართველოს ურთიერთობა მაპის სამოქმედო გეგმით ვითარდება და საქართველო სწრაფი ნაბიჯით მიიწევს მიზნისაკენ, რაც 2008 წლის 19 აგვისტოს ალიანსის საბჭოზე კვლავ დადასტურდა.
რეფერატი თემაზე:ნატო და საქართველო
მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ, დასავლეთ ევროპული და მათი ჩრდილოატლანტიკური მოკავშირეები განგაშით ადევნებდნენ თვალ-ყურს საბჭოთა კავშირის ექსპანსიურ პოლიტიკას.დასავლეთ ევროპის ქვეყნებმა შეასრულეს ომის შემდგომი ნაკისრი ვალდებულებები სამხედრო სამხედრო ძალების შემცირებასა და სამხედრო ძალების დემობილიზაციასთან დაკავშირებით.თავის მხრივ საბჭოთა ხელმძღვანელობა არ ჩქარობდა ამ ვალდებულებების შესრულებას და ინარჩუნებდა ევროპის კონტინენტზე სამხედრო ძალების სრულ შემადგენლობას.საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის პოლიტიკურ-იდეოლოგიური მიზნების გათვალისწინებით აშკარა ხდებოდა, რომ გაეროს წესდებისა და საერთაშორისო შეთანხმებების დაცვის მოწოდება არ იყო დამოუკიდებელი სახელმწიფოებებისათვის ეროვნული სუვერენიტეტისა და უსაფრთხოების გარანტი.
1947-1949 წლებში დრამატული პოლიტიკური მოვლენების შემდეგ საერთაშორისო პოლიტიკური ვითარება მკვეთრად დაიძაბა.კომუნისტური რეჟიმის პირდაპირი აგრესიის წინაშე აღმოჩნდა საბარძნეთი, ნორვეგია და თურქეთი.მოგვიანებით 1948 წლის ივნისში, განხორციელდა სახელმწიფო გადატრიალება ჩეხოსლოვაკიაში,ამას დაემატა საერთაშორისო ხელშეკრულების დარღვევით ბერლინის უკანონო ბლოკადა.ცხადი იყო რომ იმ დროისათვის ევროპის შედარებით დასუსტებული სახელმწიფოები დამოუკიდებლად ვერ შეძლებდნენ საბჭოთა კავშირის აგრესიისაგან თავის დაცვას.სწორედ ამ ფაქტორის გათვალისწინებით, 1948 წლის მარტში დასავლეთ ევროპის ხუთეულმა:ბელგიამ, დიდმა ბრიტანეთმა, ლუქსენბურგმა,ნიდერლანდებმა და საფრანგეთმა ხელი მოაწერეს ''ბრიუსელის პაქტს''.ეს კავშირი მიზნად ისახავდა თავდაცვის საერთო სისტემის შექმნას და ერთმანეთთან მჭიდრო თანამშრომლობას,რომელიც წინ აღუდგებოდა საბჭოთა კავშირის იდეოლოგიურ,პოლიტიკურ და სამხედრო ექსპანსიას. ''ბრიუსელის პაქტი'' დასავლეთ ევროპის საერთო უსაფრთხოების სისტემის შექმნის წინაპირობად იქცა და მან 1949 წელს საფუძველი ჩაუყარა ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის (ნატო) შექმნას. ''ბრიუსელის პაქტის'' ქვეყნები მოლაპარაკებებს აწარმოებდნენ აშშ-სა და კანადასთან, დანიასთან, ისლანდიასთან, იტალიასთან, ნორვეგიასთან და პორტუგალიასთან ერთიან თავდაცვის სისტემაში მიერთებასთან დაკავშირებით.მოლაპარაკებებეი 1949 წლის 4 აპრილს, ვაშინგტონის ხელშეკრულების (ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულება) ხელმოწერით დასრულდა. ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაცია (ნატო) არის სამთავრობოთა შორისი სამხედრო-პოლიტიკური კავშირი, რომელიც აერთიანებს დამოუკიდებელ სახელმწიფოებს.ნატოს წევრებს ამოძრავებთ ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ამოცანების შესრულება. ნატო ჩრდილოეთ ამერიკისა და ევროპის ქვეყნების გაერთიანებაა, სადაც მიმდინარეობს კონსულტაციები უსაფრთხოების საკითხებსა და ერთობლივ მოქმედებებზე, რომლებიც მიმართულია საერთო მიზნის მისაღწევად.ნატოს არ გააჩნია საკუთარი შეიარაღებული ძალები. ყოველი წევრი ქვეყანა საჭიროების შემთხვეაში გამოჰყოფს განსაზღვრული რაოდენობის შეიარაღებულ ძალებს კონკრეტულ სიტუაცეიბში (მაგ.: კონფლიქტური ვითარება, მშვიდობის უზრუნველყოფა, საგანგებო სიტუაცია და სხვ.) მონაწილეობის მისაღებად.საქართველომ ევრო ატლანტიკურ ორგანიცაიაში გაწევრიანების სურვილი პირველად პრაღის სამიტზე გამოთქვა. 2006 წლიდან ნატომ დაიწყო ინტენსიური დიალოგი საქართველოსთან რაც მოიცავს პოლიტიკური, სამხედრო,ფინანსური და უსაფრთხოების საკითხების ფართო სპექრტს, რომელიც დაკავშირებულია ქვეყნის მისწრაფებებთან წევრობისაკენ.საქართველო ყოველ ღონეს ხმარობს რათა მისი გარჯა უშედეგო არ აღმოჩნდეს. ამ თვალთაზრისით, ქვეყანამ სხვადასხვა პერიოდში გადადგა გარკვეული ნაბიჯები, კერძოდ: 1999 წელს საქართველომ სტამბოლის სამიტზე მიაღწია პრინციპულ შენთანხმებას საქართველოდან რუსეთის ბაზების გაყვბანის შესახებ.
1999 წელს ასევე სტამბოლში მოეწერა ხელი მემორანდუმს ,, კასპიის ზღვის აუზიდან აღმოსავლეთ-დასავლეთის დერეფნის მშენებლობის შესახებ" . 1999 წელს საქართველო გახდა ევროსაბჯოს წევრი. 2000 წელს მიღებულ იქნა სტრატეგიული დოკუმენტი საგარეო და უსაფრთხოების პოლიტიკის შესახებ".საქართველო და მსოფლიო:,,მომავლის ხედვა და სტრატეგია",რომელშიც აღინიშნა,რომ საქართველო მხარს უჭერს ტრანსატლანტიკური კავშირის შენარჩუნება-განმტკიცებას,რაც ევროპის უსაფრთხოების და სტაბილურობის უზრუნველყოფის ერთ-ერთი ძირითადი ელემენტია.
ეხლა კი მოკლედ მიმოვიხილოთ ნატოსა და საქართველოს ურთიერთობა 2000 წლიდან დღემდე. 2000 წელს გენერალური მდივანი ესტუმრა ქვეყანას და გამართა შეხვედრები.შემდგომ ეწვია 2003 წლის 14 მაისს და ხაზი გაუსვა საქართველო-ნატოს თანამშრომლობის მნიშვნელობას და კავკასიის როლს ევრაზიის სტაბილურობის უზრუნვეყოფის პროცესში. 2001 წლის ზაფხულში საქართველო ნატოს ყველაზე ფართომაშტაბიან წვრთნაში იღებს მონაწილეობას და მასპინძლობს კიდეც ამ წვრთნას.
2003 წელს უფრო გაღმავდა თანამშრომლობა და საქართველომ 119-წვრთნაში მიიღო მონაწილეობა. 2004 წლის 7 აპრილს ბრიუსელში გაიმართა საქართველო-ნატოს მაღალი დონის წარმომადგენელთა შეხვედრა ფორმატით ,,26+1" .(ეს ფორმატი გულისხმობს შეხვედრას, ალიანსის 26 წევრ ქვეყანასა და საქართველო შორის).
2004 წლის აგვისტოში, ნატოში ოფიციალურად გაიგზავნა საქართველოს ,,ინდივიდუალური პარტნიორობის სამოქმედო გეგმა" (IPAP ) და 2004 წლის 29 ოქტომბერს ალიანსის უმაღლესმა ორგანომ, ჩრდილოატლანტიკურმა საბჭომ ( NAC) დაამტკიცა IPAP , რაც ნიშნავდა საქართველოს გადასვლას ევროატლანტიკური ინტეგრაციის ახალ ეტაპზე. ამის შემდგომ ნატო-საქართველოს ურთიერთობა მაპის სამოქმედო გეგმით ვითარდება და საქართველო სწრაფი ნაბიჯით მიიწევს მიზნისაკენ, რაც 2008 წლის 19 აგვისტოს ალიანსის საბჭოზე კვლავ დადასტურდა.
Подписаться на:
Сообщения (Atom)
